Wybór języka

Polish English German

Obrazy

1_14.png

Odwiedza nas 14 gości oraz 0 użytkowników.

Użytkownicy

Dzisiaj
Wczoraj
Ten tydzień
Ten miesiąc
Wszyscy
175
247
422
422
436991
image1 image2 image3

Uroczystość dziękczynno-błagalna na zakończenie

starego roku 2013

Minął kolejny rok. Tradycyjnie 31 grudnia spotkaliśmy się na Mszy św.i nabożeństwie dziękczynno-błagalnym w kościele. Uczestnicząc we Mszy św. o godz. 16.30 i adoracji, śpiewając hymn "Ciebie Boga wielbimy", zanosiliśmy do Boga nasze dziękczynienie i uwielbienie za wszystko, co otrzymaliśmy z Jego woli, w 2013 roku. Za wszystko, co dobre i radosne, a także za chwile trudne i doświadczenia. Słowami "Suplikacji" przepraszaliśmy za swoje grzechy i zaniedbania.

Ks. Proboszcz w homilii dokonał podsumowania minionego roku. Przedstawił zakres wykonanych prac i plany na przyszły rok. Usłyszeliśmy liczby urodzonych dzieci i zmarłych parafian, a także dane dotyczące osób, które przystąpiły do sakramentów: I Komunii św. bierzmowania i sakramentu małżeństwa.

Dziś odchodzący rok zmusza człowieka, a tym bardziej chrześcijanina, do refleksji i zastanowienia. Jaki był? Czy należy tylko do nieodwracalnej przeszłości, czy też będzie rzutować na przyszłość?

Papież Benedykt XVI napisał kiedyś: "Trudne minione dni tracą z perspektywy dzisiaj wiele ze swej ostrości, a poniesione wczoraj, dziś już prawie zapomniane wysiłki pozwalają nam ufniej i spokojniej patrzeć w przyszłość, ponieważ zło, które może się pojawić jutro, tak samo minie jak to, które groziło nam w roku odchodzącym. Wraz ze starym rokiem mijają nie tylko dni przykre i złe, ale zapada w przeszłość także to, co było piękne w tym roku. Im bardziej przesuwa się nasze życie poza granice wieku dojrzałego, tym bardziej to, co dawniej widzieliśmy w kategoriach przyszłości lub współczesności, traktujemy dziś już jako przeszłość. Nie możemy zawołać: chwilo pozostań, jesteś taka piękna".

 

„Niech was Pan błogosławi i strzeże. Niech rozpromieni oblicze swe nad wami, niech was obdarzy swą łaską i pokojem” (Lb 6,24).

Słowa błogosławieństwa Aarona przyjmijcie jako życzenia Noworoczne.
Niech Pan Bóg ma Was w swojej opiece, a Maryja wspiera Was swoim wstawiennictwem w trudach rozpoczynającego się Roku Pańskiego 2014.

Wasz Ks. Proboszcz Jan Palus

 


 

 

,, POŻEGNANIE ADWENTU”

„Przybądź więc nam, Zbawicielu pogan,

znany jako Syn Dziewicy,

czemu dziwi się cały świat.

Takie narodziny wyznaczył Mu Bóg.

 

Żłobek Twój lśni czystością i jaśnieje,

noc nam daje światło nowe,

ciemność nie może tu wejść.

Wiara zawsze nam przyświeca.”

Już godzinę przed północą zbierali się wierni w kościele , ponieważ o godz. 23.30 rozpoczynało się Nabożeństwo ,, Pożegnanie Adwentu” w czasie którego wystąpił chór parafialny. Obecni na nabożeństwie parafianie przeżyli wspaniałe muzyczne chwile, które pogłębiły adwentową refleksję.

Natomiast o 24.00 rozpoczęła się pierwsza Msza św. Bożego Narodzenia. Eucharystia ta odprawiana o północy, otwarła oktawę liturgicznych obchodów związanych z tajemnicą Wcielenia, czyli przyjęcia przez Syna Bożego ludzkiej natury i przyjścia na świat.

Pasterce przewodniczył ks. proboszcz Jan Palus. O godz. 24:00 ks. proboszcz wniósł dzieciątko Jezus i położył je w stajence. Dalej przy śpiewie kolęd rozpoczęliśmy Pasterkę.

 

Uroczystość Bożego Narodzenia wywodzi swój początek z Jerozolimy. Ustalił się zwyczaj, że patriarcha udawał się z Jerozolimy w procesji do Betlejem, odległego ok. 8 km. W Grocie Narodzenia odprawiał w nocy Mszę świętą. Po Mszy świętej, odprawionej w Betlejem o północy, powracano do Jerozolimy i odprawiano drugą Mszę świętą w godzinach rannych w kościele Zmartwychwstania Pańskiego. Wreszcie, aby dać pełny upust radości, odprawiano w godzinach południowych trzecią Mszę świętą w kościele katedralnym. W Rzymie święto Bożego Narodzenia dnia 25 grudnia obchodzono od wieku IV. Kronikarz rzymski, Filokales, w kalendarzu swoim pod rokiem 354 zaznacza: Natus Christus in Betleem Judeæ (Narodził się Chrystus w Betlejem Judzkim). Odprawiano tam nocą pasterkę przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej; drugą Mszę świętą w godzinach rannych w kościele Zmartwychwstania, gdzie miał rezydencję swoją przedstawiciel cesarza wschodniego; trzecią zaś koło południa w bazylice Św. Piotra.Najdawniejsza wzmianka o tym święcie w Kościele Syryjskim pochodzi od św. Jana Chryzostoma. W tymże wieku IV uroczystość Bożego Narodzenia dotarła do Afryki, Hiszpanii, Antiochii, Konstantynopola i Egiptu.

Historycznie patrząc, trzeba rozróżnić tutaj dwie tradycje: rzymska i wschodnią.W kościele wschodnim na podobnym podłożu powstało nieco wcześniej Święto o tej samej treści, pod nazwą Teofania lub Epifania, obchodzone 6 stycznia. Czczono objawienie się Chrystusa Króla:

  • mędrcom ze Wschodu,
  • podczas chrztu w Jordanie
  • podczas pierwszego cudu w Kanie Galilejskiej.

W późniejszym czasie tradycje te się przemieszały. Na Wschodzie zaczęto obchodzić również Boże Narodzenie, a na zachodzie Uroczystość Objawienia Pańskiego.

W okresie Bożego Narodzenia szczególnie uroczyście obchodzi się dwa święta:

  • Boże Narodzenie - 25 grudnia
  • Objawienie Pańskie - 6 stycznia.

Treścią uroczystości Bożego Narodzenia nie jest tylko obchód historycznego przyjścia, ale fakt Wcielenia. Chrystus zjednoczył dwie odrębne dotąd rzeczywistości. Odwieczne Słowo stało się Ciałem. „ Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się Bogiem”( Świętem Augustyn). W dzień Bożego Narodzenia każdy kapłan może – zgodnie ze starą tradycją rzymską – odprawić trzy Msze Święte, a mianowicie: w nocy (pasterka), o brzasku i w dzień.

Kościół wyraża tak wielką radość z narodzenia Pana Jezusa, że przez osiem dni od 25 grudnia do 1 stycznia (oktawa) obchodzi tę uroczystość. To jedna z dwóch istniejących w obecnym kalendarzu liturgicznym oktaw - drugą jest Oktawa Wielkanocy.

Oktawa Bożego Narodzenia odznacza się wielkim bogactwem treści i świąt:

  • W Niedzielę po Bożym Narodzeniu przypada Święto Świętej Rodziny ( Jezusa, Maryi i Józefa).
  • Święto Świętego Szczepana 26 grudnia. W wiekach średnich każdy zawód, a nawet różne grupy zwierząt miały swoich patronów. Święty Szczepan był patronem koni. Stąd w tym dniu jeszcze obecnie w wielu kościołach święci się owies, który później daje się chorym zwierzętom. W niektórych okolicach po Mszy Świętej chłopcy rzucają poświęconym owsem kapłana. Owies ma symbolizować ostre kamienie, jakimi rzucano w Świętego Szczepana.
  • Święto Świętego Jana Apostoła 27 grudnia. Święty Jan Apostoł umiłowany uczeń Pana Jezusa napisał trzy Listy Apostolskie, Apokalipsę i Ewangelię. Umarł śmiercią naturalną. W starożytności chrześcijańskiej formą kultu jakiegoś świętego było spożywanie ku jego czci jakiegoś pokarmu (np. chleb ku czci Świętej Agaty). Ku czci Świętego Jana pito poświęcone wino. Zwyczaj ten wywodzi się z legendy ( VI wiek), według której Święty Jan po modlitwie i znaku krzyża, spożył bez szkody zatrute wino i przez to nawrócił pogańskiego kapłana.
  • Świętych Młodzianków – 28 grudnia – święto. Król Herod dowiedziawszy się od trzech Króli, że przyszedł na świat obiecany Mesjasz „nowonarodzony król żydowski”,
    W obawie przed utratą władzy, wydał okrutny rozkaz wymordowania betlejemskich chłopców. Świętych Młodzianków czcimy jako męczenników, gdyż oddali swoje życie za Pana Jezusa. Po uroczystej Mszy Świętej w tym dniu udziela się małym dzieciom specjalnego błogosławieństwa.
  • Dni podczas oktawy: 29 – 31 grudnia
  • 29 XII – wspomina się Świętego Tomasza Becketa, arcybiskupa Canterbury, Męczennika (+ 1170).

  • 31 XII – wspomina się Świętego Sylwestra, papieża ( 314 – 335). Od jego imienia ostatni wieczór roku nazywa się wieczorem sylwestrowym. W parafiach celebruje się specjalne nabożeństwo na zakończenie starego roku.

  • 01 stycznia – uroczystość Najświętszej Bożej Rodzicielki Maryi. Jest to najstarsze święto maryjne w liturgii rzymskiej. Pierwszy dzień roku papież Paweł VI ogłosił 08.12. 1967 r. „Dniem Pokoju” W dniu tym modlimy się o dar prawdziwego pokoju na świecie i w sercach ludzkich.

  • 06 stycznia Objawienie Pańskie ( Epifania). Uroczystość powstała na wschodzie jako odpowiednik naszego Święta Bożego Narodzenia ( IV w). Na zachodzie treść uroczystości zacieśniono głównie do objawienia się Chrystusa w hołdzie mędrców stąd popularna nazwa Święto Trzech Króli. Pismo Święte nie wymienia liczby mędrców, ani nie nazywa ich królami. Na ustalenie liczby wpłynęły wymienione trzy dary: złoto, kadzidło i mirra. Od IX wieku przyjęły się imiona: Kasper, Melchior i Baltazar, W tym dniu święci się wodę (na pamiątkę chrztu w Jordanie) oraz złoto, kadzidło i mirrę, a często również kredę, którą kreśli się później na drzwiach domów pierwsze litery imion trzech króli C + M + B, co może również oznaczać Christus Mansjonem Benedicat – Chrystus mieszkanie błogosławi. Rodziny chrześcijańskie przyjmują w tym okresie kapłana „po błogosławieństwo mieszkania.

  • Święto Chrztu Pańskiego – przypada w I niedzielę po objawieniu (między 7 a 13 stycznia). Niedziela ta kończy okres Bożego Narodzenia. W czasie Chrztu w Jordanie Bóg Ojciec objawił Bóstwo Syna, namaścił Go Duchem Świętym, ogłosił Mesjaszem. Chrzest Chrystusa nazywamy również zaślubinami z Kościołem. W Chrystusie cała ludzkość odrodziła się z Ducha Świętego. Dlatego to Święto posiada dwa główne tematy: objawienie i zbawienie.

Źródło:

Ks. Tarsycjusz Sinka C.M. "Zarys Liturgiki"

 

 

SPOTKANIE OPŁATKOWE

We wtorek 17 grudnia 2013 r. o godzinie 18.00 odbyło się parafialne spotkanie opłatkowe w sali OSP w Widowie. Zgromadzili się tam przedstawiciele ministrantów, Dzieci Maryi, chóru parafialnego, orkiestry parafialnej i Rady Parafialnej. Gospodarzem spotkania był ksiądz proboszcz, który zabrał głos na samym początku, dziękując wszystkim za prace na rzecz parafii oraz za zaangażowanie w życie parafialne. Pobłogosławił opłatki, udzielił błogosławieństwa Bożego wszystkim obecnym. Złożył także wszystkim życzenia świąteczne, a później przewodniczył modlitwie za zmarłych parafian i bliskich naszych rodzin. We wspólnej modlitwie prosiliśmy również o Boże błogosławieństwo i potrzebne łaski dla nas tam zebranych. Potem zaśpiewaliśmy kolędę Cicha noc, po czym połamaliśmy się opłatkiem i indywidualnie złożyliśmy sobie życzenia.

Następnie ciepłym słowem wypowiedział‚ się przedstawiciel Rady Duszpasterskiej Pan Gerard Pordzik, który w kilku słowach złożył podziękowania na ręce ks. proboszcza Jana Palusa.

Pan Gerard stwierdził iż ,,dotychczas to ks. proboszcz często dziękował i dziękuje parafianom za różnego rodzaju pomoc. Teraz nadszedł czas na złożenie podziękowania ks. proboszczowi , za to co w tak krótkim czasie zostało zrobione przy naszym Kościele i w parafii. Nie trzeba wymieniać zakresu prac, ponieważ zainteresowani parafianie zdają sobie sprawę z tego , co zostało wykonane. Każdy wie, że był to ,,maraton” prac remontowych i rekonstrukcyjnych oraz wielu działań dążących do pozyskania ogromu finansów potrzebnych na realizację zakresu zaplanowanych prac, które z pomocą Bożą, szczęśliwie zostały zakończone.”

Pan Gerard w swoim imieniu oraz w imieniu Parafian złożył ks. proboszczowi życzenia błogosławieństwa Bożego, łaski Ducha św., zdrowia oraz wszystkiego dobrego w pracy duszpasterskiej.

Serdeczne Bóg zapłać!

 

Święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny

 

Najważniejszą uroczystością dla każdej Marianki jest święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, które obchodzimy 8 grudnia. Wtedy następuje przyjęcie do grona Dzieci Maryi nowych dziewcząt. W tym dniu również dokonuje się zmiana koloru wstążek, czyli tzw. "awans mariański".

W ubiegłą niedzielę (8.12.2013 r.) obchodziliśmy Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP. W tym dniu, jak wiadomo święto mają Marianki. Na Mszy św. o godz.9.00 były więc obecne nasze Marianki wraz z rodzicami i rodzeństwem. Podczas tej Mszy św. do Grona Dzieci Maryi przyjęto dwie, nowe Marianki. Pozostałe przeżywały w tym dniu zmianę medalika oraz zmianę koloru wstążki. Przed Nabożeństwem Adwentowym o godz.14.00 Marianki, miały w salce przygotowany poczęstunek.

Wszystkim dziewczętom życzymy Wielu Łask Bożych oraz godnego naśladownictwa Najświętszej Maryi Panny

 

Roraty 2013

W tym roku, na roratach, zapraszam dzieci na „Gadu-gadu z Panem Jezusem”. To główny temat adwentowych rozważań. Hasło „Gadu-gadu z Panem Jezusem” nawiązuje do hasła „Wierzę w Syna Bożego”. Wiara wyraża się w konkretach, w czynach, w działaniu, czy choćby poprzez czas spędzony na modlitwie.

Wchodzimy w okres Adwentu. Czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana.

Dobrze wykorzystajmy go dla odnowienia i umocnienia więzi z Bogiem i bliźnimi.

Ze szczególną uwagą wpatrujmy się w Maryję, która jest najpiękniejszym wzorem adwentowego oczekiwania na przyjście Odkupiciela.

Starajmy się naśladować Jej bezgraniczne zawierzenie oraz oddanie Bogu i ludziom.

Włączmy się w to adwentowe czuwanie, zwłaszcza przez udział w roratach.

Zapraszam szczególnie serdecznie wszystkie dzieci (z lampionami - symbolem czuwania)

do adwentowej wędrówki pod hasłem „Gadu-Gadu z Panem Jezusem”. Roraty codziennie o godz. 7.oo rano.

Podejmijmy również postanowienia adwentowe, których wypełnienie zbliży nas do Chrystusa.

Ks. Proboszcz Jan Palus

 

6 grudnia - wspomnienie świętego Mikołaja biskupa.

Św. Mikołaj był biskupem miasta Miry w Azji Mniejszej. Słynął z dobroci i troski o ubogich. Jego postać osnuta została wieloma legendami. Jedna z legend mówi o uwolnieniu, dzięki interwencji biskupa Mikołaja, trzech niesprawiedliwie uwięzionych oficerów. Inna opowiada o trzech ubogich pannach, które wyszły za mąż dzięki dyskretnemu dostarczeniu posagu przez Świętego. Opowiadano też o trzech młodzieńcach uratowanych przez niego od wyroku śmierci. Inna jeszcze legenda opowiada o żeglarzach wybawionych z morskiej katastrofy dzięki naszemu Biskupowi.

W IX wieku w Rzymie zbudowano wiele kościołów ku czci św. Mikołaja. Jego relikwie, z powodu rozprzestrzeniającego w Azji Mniejszej islamu, przewieziono w roku 1087 do Bari, gdzie są do dzisiaj nawiedzane przez wielu pielgrzymów, także przez prawosławnych. Święty Mikołaj jest bardzo szanowany w Kościele Prawosławnym, zwłaszcza na terenach dawnej Rusi. Wiele cerkwi posiada ikonę z jego wizerunkiem.

Od XVIII wieku z jego kultem łączono udzielanie stypendiów dla ubogiej młodzieży. Stąd pochodzi długa tradycja robienia upominków-niespodzianek dla dzieci, które od dawna czekają na ten radosny dzień.

Mikołaj jest patronem Grecji, Rosji, Bari, Aberdeen, Antwerpii, Berlina, Głogowa, Miry, Moskwy, Nowogrodu, jak również bednarzy, wytwórców guzików, cukierników, gorzelników, dzieci, flisaków, jeńców, kupców, sprzedawców perfum, sprzedawców wina, sprzedawców zboża i nasion, marynarzy, uczonych, młynarzy, kancelistów parafialnych, piekarzy, pielgrzymów, piwowarów, podróżnych, rybaków, sędziów, studentów, żeglarzy, notariuszy, panien pragnących wyjść za mąż, więźniów oraz obrońców wiary przed herezją, patron pojednania Wschodu i Zachodu.

Wszystkim parafianom (także tym, którzy mieszkają za granicą) życzę wiele łask Bożych i opieki św. Mikołaja. Znany jest on jako biskup dobroci, a więc za jego przykładem życzmy sobie otwartego serca na potrzeby biednych, opuszczonych i samotnych.

Ks. Proboszcz Jan Palus

 

 

Górnicy naszej parafii uczcili swoją patronkę św. Barbarę

Górnicy, emeryci górnicy i ich najbliżsi zgromadzili się w kościele w środę 4 grudnia

o godz. 10.00 na dorocznej Mszy św. , aby uczcić swoją patronkę – św. Barbarę.

 

Święta Barbara, patronka górników i osób umierających.

Kościół katolicki 4 grudnia obchodzi uroczystość św. Barbary - patronki górników, hutników, artylerzystów, flisaków, orędowniczki w czasie burz i pożarów.

Niewiele wiadomo o tej świętej. Urodziła się prawdopodobnie w III wieku na terenach dzisiejszej Turcji jako córka majętnego i wpływowego człowieka. O rękę Barbary ubiegało się wielu młodzieńców. Posiadała nie tylko bogaty posag, ale i była osobą o niebanalnej urodzie i wielkiej wiedzy. Barbara w tajemnicy przed światem zewnętrznym stała się chrześcijanką.

Jej ojciec w obawie przed zalotnikami lub tym, by cesarz nie dowiedział się o pogłębiającej się wierze chrześcijańskiej zamknął córkę w wieży, którą wcześniej sam wybudował. Sprowadził służbę i zadbał, by Barbara nie rozpaczała z powodu odizolowania.

Barbara miała wiele czasu na rozmyślania. Obserwując piękno przyrody doszła do wniosku, że tak cudowny świat nie może być dziełem pogańskich bożków. Przyjęła chrzest i przysięgła żyć w czystości.

Pewnego razu ojciec znalazł dla córki odpowiedniego kandydata na męża. Ta odmówiła za co jak się później okazało została srogo ukarana. Dla ojca odmowa była zniewagą, której nie był w stanie wybaczyć. Ponadto nie mógł już znieść rosnącej religijności Barbary. Głodził ją i katował. Zażądał nawet, by córka całkowicie zaprzestała praktyk religijnych grożąc jej śmiercią.

Ojciec pewnie obawiając się, że przez wiarę Barbary straci wysoką pozycję postawił córkę przez sądem. Najpierw skazano ją na tortury (biczowanie, przypalanie pochodnią). Pewnej nocy konającej w celi Barbarze objawił się Chrystus, który sprawił, że rany zagoiły się. Widząc to kobieta przebywająca z Barbarą w jednej celi nawróciła się.

Ostatecznie postanowiono, że Barbara zostanie ścięta. Wyrok miał wykonać jej ojciec jako odkupienie grzechów wobec bogów pogańskich. Legenda głosi, że kiedy zabił Barbarę to niebiosa rozstąpiły się, a zabójca został uśmiercony przez błyskawicę.

Patronka umierających

Święta Barbara prosiła, by nikt kto poprosi ją przed śmiercią o wstawiennictwo nie umarł bez spowiedzi świętej. Barbara jest patronką osób umierających, górników, flisaków, cieśli, grabarzy, dzwonników, więźniów. Jest opiekunką twierdz i wież. Świętą Barbarę wzywa się jeśli chcemy uchronić się przez burzą. O świętej pamiętamy w dniu 4 grudnia.

Święta Barbara w Ikonografii

W ikonografii Święta Barbara przedstawiana jest jako młoda kobieta w dostojnym odzieniu często z zakrytą głową. Szczególne znaczenie ma płaszcz nawiązujący do jej szlachetnego pochodzenia. Ukazywano ją przede wszystkim jako patronkę dobrej śmierci w koronie i aureoli, w płaszczu z welonem, trzymającą palmę męczeństwa, kielich z hostią lub monstrancję albo wspartą na mieczu, od którego zginęła. Często w tle umieszczano wieżę, w której była więziona, z trzema oknami symbolizującymi Trójcę Świętą. Czasami u stóp św. Barbary ukazywano jej ojca Dioskura.

Imię św. Barbary zaznaczono pod datą 4 grudnia w kalendarzach z XI-XII wieku w Salzburgu, Eichstadt i Verden. Popularność kultu św. Barbary na Zachodzie wzrosła w okresie wypraw krzyżowych (XI-XIII w.).

W Polsce najstarsze ślady kultu św. Barbary pochodzą z katedry krakowskiej. Można je znaleźć m.in. w kalendarzu XI-wiecznego Modlitewnika Gertrudy, córki Mieszka II. Pojawia się w nim data 4 grudnia z imionami św. Barbary i Janiny.

Od XV wieku św. Barbara jest patronką Wydziału Teologicznego Akademii Krakowskiej. Patronuje Akademii Górniczo-Hutniczej.

Najliczniej kościoły pw. św. Barbary wznoszono na Śląsku, w Małopolsce i na Pomorzu. Do końca XVIII wieku istniały 104 kościoły lub kaplice oraz 165 ołtarzy św. Barbary. O popularności kultu tej świętej świadczy fakt, że jej imię było często nadawane przy chrzcie. Upowszechniło się zwłaszcza od XV wieku. Nosiła je żona Zawiszy Czarnego, potem księżniczki z rodu Jagiellonów oraz żony królów: Barbara Zapolya i Barbara Radziwiłłówna.

Tradycja obchodzenia Barbórki w Polsce pojawiła się w 1354 roku. Z końca XV wieku znana jest, pochodząca z dokumentu księcia oświęcimskiego Janusza, forma "Barbora"; ona dała początek Barbórki na Śląsku.